Waterkiekens

De weersvoorspelling voor vandaag, een symfonie van wind en regen,  is niet bepaald waar een mens op hoopt.  Als wij ‘s morgens Cuxhaven verlaten is het nog droog, maar de wind is er al. Een forse 4 blaast tegen de stroom in en verandert de Elbe in een Noord Franse kasseistrook. De tocht van Cuxhaven tot de sluizen in Brunsbüttel is geen pretje. Aldaar willen wij het Nord-Ostsee-Kanal of Kielerkanaal op. Net zoals in 2009 willen zo de Oostzee bereiken.

Wachtsteigers zijn er aan langs de Elbezijde niet,  je moet blijven drijven op de rivier. “30 minuten” meldt de sluisdienst ons via Marifoon. Dra vervoegen ons wat Duitse en Nederlandse jachten. Na een half  vallen de eerste druppels maar gebeurt er niets. Na een uur ligt alles te dobberen in de gutsende regen. Anderhalf uur, wij krijgen de opdracht te verkassen naar de grote zeesluizen. Een verklaring voor het lange wachten komt er niet. Zoals in de kleine sluizen moet je de boot vastmaken aan drijvende eiken vlonders. Deze zijn door de regen glad en Le Chef gaat voorzichtig te werk.

Eenmaal op het kanaal gaat de regen over in gieten. Slechts enkele honderden meters ver kan je zien.  Voorzichtig starten wij de tocht richting Kiel. Bij kilometerpaal 6 stopt de hoosbui. De Waggel vaart over een breed recht kanaal omzoomd door bossen.  De regen komt en de regen gaat, de wind blijft. Bij kilometerpaal 40 besluiten wij dat het genoeg geweest is voor vandaag. Wij zijn het leven als waterkieken beu. Net zoals in 2009 besluiten wij te gaan liggen aan de steigers in het Gieselaukanaal. De wind valt weg en de regen stopt ermee en een waterzon laat zich zien.