Geen keuze

Havens achter een keersluis hebben een groot nadeel. Je kan er maar naar buiten enige uren rond hoog water. Ze laten je geen keuze, het is dan of niet. De Waggel legt haar hierbij neer en verlaat Saint-Vaast-La-Houge even voor het middaguur. Strategisch gezien is dat geen goed ogenblik. In het begin staat de stroming nog mee en wordt Cotentin snel kleiner achter. Het zicht is helder en de eerste landingsstranden Utah Beach en Omaha Beach volgen snel.  Dan draait de stroom en kruipen wij zes uur langs Gold en Sword Beach naar het oosten. Pas als de nacht valt kentert de stroom.

Wij varen in de eerste donker langsheen het ankergebied waar zeeschepen als verlichte tenten met de neus in de stroming te liggen wachten . Voor ons zijn er het verlichte Le Havre en de Pont de Normandie, maar achter ons is het aardedonker. Wij wijken uit voor een visser, steken de Seinegeul  over en varen op het havenhoofd af. Wachten tot een tanker binnen is en dan mogen wij. Middernacht is al lang voorbij als wij een box invaren.

Het is er haast stil en rustig. Alleen de bemanning van een Pools jacht is wakker. Zij kijken even verbaasd op vanachter een nevel van pijptabak en Wodka als de Verkenner naar de code van de toiletten gaat vragen. Ze krijgt hem in onvervalst 'Oostblokengels', maar de code van de poort hebben ze niet. 't Zal dus nog een nachtje pomptoilet worden. De Verkenner heeft geen keuze.