Belle, blonde et sauvage

Bliksems doen de nachthemel boven het verre Cotentin oplichten  wanneer de Waggel de Beaucette Marina en Guernsey verlaat. “Niks mee te maken” zegt den Duvel preventief. Inderdaad, dra klaart het op en komt de zon achter de horizon vandaan. Er komt een mooie zuidenwind die de Waggel voort jaagt naar het oosten. C13 lacht, de blonde haren wild in de lucht.

De schipper is in nopjes, de hele tocht komt de motor er niet aan te pas. Spijtig dat de makrelen niet willen bijten. Moe en hongerig bereiken wij Diélette.

Op de kade staan enkele containers die een restaurant moeten voorstellen. Niets veel zaaks.  “Elle sont belle, blonde et sauvage” klinkt de slogan. “Moules à volonté  - 11,5 Euro” staat er in krijt op diverse borden. Op etenstijd zit de zaak vol. Jongedames lopen af en aan. Een geur van friet en mossels vult de omgeving. “Ook eens proberen” denken wij.  “Si modo jocundo” schuiven wij aan tafel. Effectief  “Elle sont belle, blonde et sauvage” deze kleine  Normandische schonen.  De bodem van de kom bereiken is een hele opdracht. Met een duivels genoegen zorgen de jongedames dat wij geen tekort lijden. “Werknemers” zucht den Duvel, rood aanlopend van het verwerken van  zoveel Normandisch genot.

De zon zakt achter de horizon wanneer wij veel te voldaan afzakken naar de Waggel. Boven de kanaaleilanden doen bliksems de avondhemel oplichten. “Morgen naar huis” zegt den Duvel.