De uitbraak

De Friese eilanden worden van elkaar gescheiden door zeegaten. Zij vormen de verbinding tussen Noordzee en Waddenzee. Diep door de stroming uitgesleten geulen liggen tussen de eilanden. Maar eenmaal op zee, waar de stroming minder is en het zand kan neerdwarrelen, ligt een zandbank als een drempel voor de deur. Een hindernis die het je eens zeer lastig kan maken.

Tussen Baltrum en Langeoog ligt het Accumer Ee. Langs daar liepen wij verleden week binnen en moeten wij vandaag terug naar buiten. Er staat amper 3 Bft wind, maar ze staat wel haaks op de stroming.

De Waggel vaart over het deinende water van de diepe geul. Langs beide zijden breken de golven witschuimend op de zandbanken open. Het is een fascinerend schouwspel, maar wel één waar je niet met je boot wil inzitten. Op de drempel gaat het steil op en neer. Een hoge golf breekt over de Waggel en wat later blinkt het zoute water als parels in de zon. Het heeft iets van een fascinerende achtbaan waar Studio 100 niet aan kan tippen.

Eenmaal op zee komt de rust. Wij varen verder richting Eemsmondig. Bij Borkum trekt de stroom ons naar binnen. Maar de wind is gedraaid en toegenomen tot 5 Bft. Weer start een pretparkattractie. Na Eemshaven komt de nacht als een sluier over ons. Het is turen naar groene lichtjes die gek heen en weer knipperen.

De eerste regen valt, wij varen Delfzijl binnen. Kunstlicht tegen een gitzwarte achtergrond. Wij zoeken een ligplaats in de jachthaven. De Duitse gastenvlag gaat naar beneden, de Nederlandse gaat omhoog,  'Wir haben es geschafft'.