Ver'mist'dag

‘Wij zijn er klaar voor’ denkt de schipper.  De zon schijnt, de wind blaast matig uit het westen. “Nog even geduld en dan draait de stroom en kunnen wij naar Jersey” denkt hij verder en  gaat binnen achter de navigatietafel zitten.  “Kijk eens naar de heuvels achter ons” roept  N˚One hem naar buiten “dit ga je minder leuk vinden”. Van over de heuvels komen vette sluiers  mist naar beneden zakken.

Een kwartier later zit heel de haven in de mist. Het zicht bedraagt amper 100 meters. Alles heeft iets magisch, maar de schipper is er niet gelukkig mee. Wij turen naar de haveningang, maar die is verdwenen. Plotseling verschijnt een Engels jacht uit de mist, N˚One helpt ze bij het aanleggen. "How was it outside?" vraagt hij aan de dame die hem een meertouw aanrijkt. "It was awful" antwoordt de dame. "We did not even see the harbor entrance until we were suddenly between the breakwaters" vervolgt ze, Voor ons is het duidelijk: vertrek uitstellen.

Het blijft duren. Uitstel wordt afstel, afstel wordt afblazen. Er wordt niet gevaren vandaag.  De hele dag blijft de Waggel de gevangene van de mist.