Rond de middag verlaat ik de rondborstige kapster die mijn haartooi aanpaste aan de geldende normen. Het is druk in het commercieel centrum van Cuxhaven. Ik zie plotseling N° One en probeer vruchteloos zijn aandacht te trekken. Hij loopt mij voorbij, zijn smartfone als wichelroede gebruikend. Ik ga achter hem aan en tik hem op de schouders. "Laat mij gerust. Ik ben op jacht achter een Pokémon" sist hij mij toe.
Op de Waggel blijkt ook een Pokémon te zitten. Ik zie hem niet, maar mijn ogen zijn ook niet meer zo goed. Ik vertrouw het zaakje echter niet, straks prutst dat ding ergens aan en kunnen wij morgen niet uitvaren. Dus zoek ik den Duvel op, maar hij weet ook geen raad. N° One probeert met zijn smartfone de Pokémon te vangen, maar het ontsnapt.
Als ik 's avonds op de site van De Redactie kijk blijken de Pokémons een straat in Antwerpen aan te vallen en het Brussels openbaar vervoer te verstoren. Wat gebeurt er toch? Maar de Verkenner weet heus wel hoe je de Waggel tegen deze virtuele sprookjesfiguren beschermt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten