Al die willen te kaap'ren varen

McGyver kijkt aandachtig naar de genua terwijl we met een stevige bakstagwind naar de Friese kust varen. Na een week op de Waggel heeft hij de uitstraling van een echte kaapvaarder gekregen; zijn huid is gebruind, zijn ogen staan wild, en hij heeft een ruige stoppelbaard. Zelfs Den Duvel is onder de indruk. Vandaag is de laatste dag voor beiden op de Waggel, dus ze genieten extra van de zon, wind en eindeloze horizonten.

Hindeloopen, met zijn gekleurde geveltjes en historische haven, verwelkomt de kaapvaarder. Maar de vreugde van de aankomst wordt overschaduwd door een onverwachte gebeurtenis. McGyver, die zich altijd zo thuis heeft gevoeld op zee, lijkt moeite te hebben met de overgang naar het vasteland. Het is alsof de ruwe schoonheid van de zee een verslavende werking op hem heeft. Het voddenwijfje, een mysterieuze figuur uit Hindeloopen met een rijke smaak, probeert hem te troosten, maar het is tevergeefs. McGyver staat voor een keuze: blijft hij de stoere kaapvaarder of keert hij terug naar zijn oude leven?

Den Duvel en de schipper zijn volledig van streek. McGyver bezwijkt voor de roep van thuis en komt terug van de douche met een gladgeschoren kin. De stoere zeebonk en kaapvaarder zijn verdwenen.