De Colne

De Poëet en Myriam turen naar monding van de Blackwater. Wij hebben enige uren voordien de Orwell verlaten, maar de beloofde noordwestenwind wordt snel een buiige zuidwester. De zee wordt hobbelig door de stroom die ons in de juiste richting duwt. Wij varen de Blackwater niet op, maar wel de Colne met wie ze de mondig deelt. 

Ten slotte brengt een kreek ons bij Brightlingsea waar de vriendelijke havenmeester ons tegemoet vaart. Wordt het een plaatsje in jachthaven of aan een drijvende ponton in de kreek? Geluk! Er is nog een plaatsje in de jachthaven zodat wij aan land kunnen.

Achter het mondaine 'Watersite' ligt een verstild Brightlingsea met arbeiderswoningen en een centrum waar de tijd ergens in de vorige eeuw is blijven stilstaan. Echter in de Yachtsmans Arms, op de grens tussen beide werelden, is het een drukte van jewelste. Pinten schuimloos bier en dampende schotels zoeken hun weg naar de afgeladen tafels. De Waggelbemanning schuift snel aan om mee te genieten van al dat lekkers. Pas enige uren later verlaten ze de pub en vatten met volle magen moeizaam de tocht naar de Waggel aan.