"Twee uurtjes heen en twee uurtjes weer, dat valt wel mee" denkt zij. "Een klein offer voor een groot gemak nadien" redeneert zij verder. "Daar valt mee te leven" besluit ze.
Aangekomen in Colijnsplaat blijkt dat al het vers eten nog dient aangekocht worden en dat de wagen daarin een grote rol speelt. Dus moet de verkenner met het trio nog even naar supermarkt. Er komt geen einde aan, dan de versafdeling, vervolgens de droge voeding, de drank, zuivel, oeps terug naar de versafdeling. Het is gewoonweg een ongecoördineerde strooptocht naar wat dan ook. Arme Verkenner!
Het lijden gaat verder. Nog even naar hier rijden en nog even daarbij helpen. Om ten slotte - ongevraagd - in de Yachtclub te moeten gaan eten.
Inderdaad : de Verkenner heeft een héél zwaar leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten