Le cinquième mouvement de la 'Symphonie Fantastique'

“Let u op dat tiental plezierscheepjes die voor de sluis liggen” kraakt de havendienst over de radio naar een groot schip dat de sluis verlaat. “Er zijn er ook nog een aantal tussen de monding en de sluis” gaat het gekraak verder. De schipper fronst de wenkbrauwen: “waar komen die allemaal vandaan?”.

Waarlijk, wanneer de Waggel de sluis nadert liggen er wel twintig motorboten te drijven. Het overgrote deel behoort tot een flottieljetocht van de ''Koninklijke Nederlandse Motorboot Club' (KNMC), de anderen tot een Duitse vereniging.

Alles zit vast te drijven. De jachtensluis kan zo’n toevloed niet aan. Weer kraakt de marifoon. Een schipper vraagt aan de sluiswachter of ze niet via de grote sluis kunnen geschut worden. Er volgt een verwarrende uitleg dat dit niet kan.

Dan gaat de kleine sluis open en een aantal jachten kunnen mondjesmaat naar binnen. De laatste kan er met moeite bij en het duurt een eeuwigheid voor sluis en brug dicht kunnen. Feitelijk is er niets opgelost. Want achteraan is de rij aangegroeid met evenveel nieuwe boten.  Het drijven gaat verder.

Dan komt de beslissing: “Alle jachten moeten via de grote sluis”. Nu kan het plotseling niet snel genoeg gaan. Zo snel, dat zij die in de kleine sluis liggen moeten wachten tot de grote sluis ook geschut is. Gevolg: dertig boten verlaten simultaan twee sluiskolken. Nu wordt het echt te gek: de boten van de KNMC varen blijkbaar in een bepaalde volgorde en de Duitsers moeten een trein halen in Groningen. In het hoofd van de schipper klinken de tonen van Berlioz's meesterwerk.

Uiteindelijk vaart de KNMC de binnenhaven van Delfzijl binnen en breken de Duitsers uit naar Groningen. De Waggel kan verder het lange Eemskanaal op tot ook zij Groningen bereikt. Daar stopt het voor vandaag want wij zijn aan de sluis zoveel tijd verloren dat wij niet meer voor de spitssluiting door de stad kunnen.