Grijs

Wat een contrast met gisteren. Laag hangen de restanten van de onweders doelloos te zwalpen langs de Vlaamse kust. De zwakke wind uit het westen die nu en dan regen met zich meevoert is niet hetgeen wat wij verstaan onder prachtig zomerweer. Gelukkig staat er een sterke stroming die ons snel van Breskens naar Oostende brengt.

Wij leggen, in de regen, aan bij de Royal Yacht Club of Ostend (beter gekend als 'de RYCO' ). Dit is de oudste jachtclub van ons land. Reeds in 1846, onder impuls van koning Leopold I is deze vereniging opgericht. Het mondaine van vroeger is verdwenen. Door zijn verre ligging in de haven is het een rustige club waar weinig passanten komen. Velen verkiezen de overvolle jachthavens korter bij het stadscentrum.

Bij laagwater voert de steigertrap steil omhoog naar wat ooit het mekka van de Belgische zeilsport was: het RYCO-clubgebouw. Dit pareltje van vroeg 20ste eeuwe architectuur kwam er dankzij koning Leopold II in 1906. Nu is het wat grijs passé en mist onderhoud.  Maar onder het prachtige dakgewelf zijn er aan de muren en in de kasten nog sporen van de grandeur van vroeger te vinden. Luxe maaltijden vind je er ook niet meer, wel een Vlaamse gezellige toog waar Oostends, Frans, bier en versnaperingen voor een democratische prijs te verkrijgen zijn. Waarom moet ik nu aan de sfeer van Anro's 'Les filles du bord du mer' denken?